Terapia mowy osób z afazją

Afa­zja to zabu­rze­nie mecha­ni­zmów pro­gra­mu­ją­cych czyn­no­ści mowy (czę­ściowe lub całkowite), spo­wo­do­wane orga­nicz­nymi uszko­dze­niami odpo­wied­nich struk­tur mózgo­wych u czło­wieka, który wcze­śniej te czyn­no­ści opanował.

Czyn­niki powo­du­jące afa­tyczne zabu­rze­nia mowy to:
- udary mózgu,
- urazy czaszki,
- guzy mózgu,
- cho­roby zwy­rod­nie­niowe mózgu– np. cho­roba Alzheimera.

Tera­pia afa­zji uza­leż­niona jest od cha­rak­teru zabu­rzeń mowy, moż­li­wo­ści fizycz­nych i umy­sło­wych pacjenta, czasu pod­ję­cia pracy w sto­sunku do czasu wystą­pie­nia afa­zji, wykształ­ce­nia pacjenta, jego zain­te­re­so­wań oraz wieku.

Celem tera­pii jest przede wszyst­kim poprawa komu­ni­ka­cji z oto­cze­niem poprzez:
- roz­ha­mo­wa­nie chorego,
- odbu­dowa rozu­mie­nia zna­cze­nia nazw poprzez ryso­wa­nie, gest, nazy­wa­nie, wyko­ny­wa­nie poleceń,
- odbu­dowa czy­ta­nia i pisania,
- odbu­dowa rozu­mie­nia cyfr,
- odbu­dowa wypowiedzi,
- ćwicze­nia wyra­zi­sto­ści artykulacyjnej,
- umie­jęt­ność poro­zu­mie­wa­nia się z otoczeniem.